Już dawno chciałam pojechać na wyspę Fjäderholmarna.
Choć to zaledwie 20 minut statkiem od Sztokholmu, to ciągle jakoś nie po drodze mi tam było. I przyznam też szczerze, że brakowało mi odwagi, by wybrać się samej na wyspę, mimo, że mam to przetrenowane wielokrotnie. Kiedy jeszcze miałam męża, to nie musiałam się martwić, on nad wszystkim trzymał pieczę, ja tylko dreptałam za nim i fotografowałam krajobrazy. Teraz rozgryzam tabele rejsów sama, docieram się w przyjaźni z mapami, uczę się dobrze się przygotowywać, a także przekonować siebie, że na pewno chcę pojechać, bo o 6 rano w sobotę czy niedzielę nie jestem już tego taka pewna.
Parę obrazków z Fj’derholmna mignęło mi gdzieś na Instagramie i gdzieś ktoś napisał, że tam jest wioska rękodzielników (hantverkarsbyn), to mi wystarczyło, żeby poczuć potrzebę odwiedzenia wyspy.
No więc postanowiłam, wszystko sprawdziłam, przygotowałam się pieczołowicie, ale byłam o włos od odpuszczenia wycieczki, bo obawiałam się, że nie zdążę na statek i nie chciałam biec, bo ja nie lubię biegać. Ale walczyłam do końca i na chwilę przed dziewiątą weszłam na statek. Nie zdążyłam znaleźć sobie miejsca i już trzeba było wysiadać.

Wysiadałam jako jedyna i dla spokojnego ducha upewniłam się, że są statki powrotne.
Uderzyła mnie pustka na wyspie i oczywiście pierwsze, co pomyślałam, to, że przyjechałam na wyspę w zły dzień. To była sobota i zlękłam się, że w weekendy pozamykane na cztery spusty. Postanowiłam obejść wyspę i ewentualnie popłynąć dalej tą samą linią do Vaxholm.
Z mapy wywnioskowałam, że wyspa nie jest duża i obchód zajmie mi godzinę. Ale zanim rozkręcił się mój spacer, natknęłam się na muzem łodzi, o którym przeczytałam na stronie Visit Stockholm i które stało otwarte na oścież.

W muzeum tym, właściwie nazywanym „zbiorem łodzi” (batsamling) znajduje się kilka ofiarowanych w spadku łodzi oraz wszystkie te marynarskie, żeglarskie i rybackie atrybuty. Nie znam się na żeglarstwie, ale te misternie, ręcznie tkane sieci, szklane pływaki, stery, busole, liny i węzły żeglarskie są dla mnie po prostu piękne!

Obok tego w moim domniemaniu muzeum stała sporych rozmiarów łódź, na ktorej przyczepiona była informacja, że tą łodzią przewożono krowy. Po drugiej stronie wielka, również otwarta na oścież stodoła, a w niej przechylona łódź z rozpostartym białym żaglem, przez który przebijało mocne, poranne słońce. Naprzeciw inny, mniejszy budynek, nad wejściem tabliczka zbiór łodzi, niestety zamknięte.
Na wyspie znajdują się też rzeczone galerie z rękodziełem, dlatego bardzo się ucieszyłam, gdy napotkany w końcu człowiek powiedział mi, że niedługo przypłyną kolejne statki, a wraz z nimi ludzie, którzy obudzą wyspę do życia.
Po drodze dalej, wzdłuż przeciwległego brzegu mijałam restauracje, prywatne domy i schroniska (tak, można tam wynająć pokój), przestronne sale konferencyjne, kawiarnie, wytwórnię piwa i fabrykę czekolady. Piwem się nie interesuję, ale w fabryce czekolady spędziłam dłuższą chwilę, owszem. Bo już zbliżała się pora lunchu i wszystko było otwarte. Kupiłam sobie kawę i zajrzałam na stronę wyspy, doczytać, co tu jeszcze ciekawego mają.
W czasie II Wojny Światowej Fjaderholmarna były obszarem tylko militarnym, produkowano tu amunicję ale dzisiaj, od roku 1982 wyspa jest Królewskim Parkiem Narodowym, ciekawym miejscem dla mających więcej czasu turystów, Sztokholmianie lubią tu przyjeżdżać na odpoczynek i dobre jedzenie, do czasów pandemii odbywały się tutaj obchody święta Midsommar, przesiębiorstwa chętnie organizują tu połączone z odpoczynkiem konferencje i eventy. Niektórych, tak jak mnie, przyciąga tu hasło wioska rękodzielników.
Poza fabryczką czekolady, w kilku położonych przy dwóch uliczkach galeriach znajdziemy pracownię szkła, pracownię ceramiki, coś dla miłośników robótek ręcznych (cudne swetry w nordyckim stylu!) i atelje artystki Caroli Kastman. To miejsce to dla mnie gwóźdź programu! Zakochałam się i w tym miejscu, i w jego gospodyni. Galerie te, tak jak i cała reszta zostaną w połowie września zamknięte aż do następnego lata, ale na szczęście Carola będzie mieć swoją wystawę w październiku, w Sztokholmie.
Na koniec nie omieszkałam pójść na lunch, ale jak na taką miejscowość rybacką przystało wybór był ogromny, ale nie dla wegetarianina. Zamówiłam jedyną potrawę wegańską jaką mieli i chociaż mi bardzo smakowało, nadal burczało mi w brzuchu. W drodze na statek powrotny weszłam do wcześniej zamnkniętego muzeum, które było jakby cenniejszym uzupełnieniem tego na oścież otwartego. Miałam miłą pogawędkę z dysponentem zbioru i dowiedziałam się, że to muzeum jest żyjącym muzeum, to znaczy, że niektóre łodzie są wciąż używane i wypływają, czyli niektóre statki, które widzimy na morzu czy jeziorze Mälaren są muzealne. W muzeum znajdują się też dokładnie odtworzone kopie niektórych łodzi. Na rzecz muzeum, zupełnie ideowo, pracuje stowarzyszenie Allmogebåtar, dlatego też chętnie wpłaciłam parę koron na muzeowe konto.
Tak więc, dla każdego znajdzie się choć jeden powód by przypłynać na Fjäderholmarna. Ale żeby nie wprowadzić nikogo w bląd, wyspa jest otwarta cały rok, jednakże rastauracje, kawiarnie, galerie i zbiór łodzi oprócz hotelu, zostaną zamknięte niestety już w tę niedzielę, 12 września i otwarte ponownie w maju przyszłego roku.
Powiązane posty
Moja historia cz. 4
Tyle wiosny w całym mieście!
Od serca
Jak na skrzydłach
Park Narodowy – wyspa Ängsö
Göteborg w trzech odsłonach cz. 3
Grudniowe smaki i aromaty
Sztuka odpoczywania
Aquaria Vattenmuseum
Midsommar w Dalarna cz. 1 Sjurberg
Zegary naprzód!
Tradycje wielkanocne w Szwecji
Rowerem przez Möja
Przeprowadzka
Dni z nutą jazzu
Lördagsmys i czas zimowy
Wiśnie w śniegu
Migawki z podróży na południe
Październik i różowa wstążeczka
Tramwajem w poprzek
Jesień w Sztokholmie
Surströmming
Niepokoję się…
Gniazdowicie
Znajdź dziesięć różnic
Astrid Lindgren – Dalagatan 46
Wspomnienie Nationaldagen
Dragonek
Göta Kanal – błękitna wstęga Szwecji
Kwestia zaufania
Drugie urodziny Polki
Migawki z Gotlandii
Ratusz miejski – Stadshuset
Jesieni, to ty? Tak szybko?
Olandia, kraina wiatraków
Festiwal polskich filmów
Zabawa u Króla
Muzeum Okrętu Waza – Vasamuseet
Dzień o zapachu cynamonu
Czas smutku
Piastowie
Karta SL – jak poruszać się po Sztokholmie
Dziesięć przykazań czyli Jantelagen
Oda do jesieni
Dzień polarny – midnattssol
Fredagsmys
Życie z kotem
ABBA The Museum
Wielkie głosowanie – Blog Roku 2014
Zimowy spacer i lekcja przyrody
To już cztery lata…
Tradycja Julbord
Midsommar
Trzeci tydzień adwentu
Na końcu Europy – Nordkapp
Ogród Króla czyli Kungsträdgården
Gdybym była Bogiem…
Lucia w dźwiękach i obrazach
Przepis na twarożek
Ślub Madeleine
Jesienny Ulriksdal
Polka w Szwecji za kółkiem
Tradycyjne szwedzkie przysmaki
Kartka ze świątecznymi życzeniami
Kopalnie w Gällivare
Glögg – grzaniec rozgrzewaniec
Blisko…
Pierwsze zanurzenie
Astrid Lindgren i pasja czytania
Święto Zmarłych
Magiczne białe noce
Słodko gorzki zawód
Zatrzymać lato
Racza uczta – kräftskiva
Między ziemią a niebem
Pierwszy adwent – przygotowania do świąt, rozświetlanie ciemności i tresowanie kota
Pierwsze dni zimy, ostatnie dni roku
Archipelag sztokholmski – Sandhamn
Tam, gdzie mieszkają motyle
Dzień gofry!
Dziesięć powodów, dla których warto odwiedzić Olandię
Jul czyli święta w Szwecji
27 sierpnia
Kartka z życzeniami
Gålö – oda do natury
Pierwsze dni z kotem
Szwedzkie wychowanie dzieci
Plasterek
Moja cudowna grupa
Ostatni kawałek
Arholma
Wiosenne pozdrowienie
Siła słów i moc zmieniania świata
Pożegnanie z choinką – Julgransplundring
Midsommar w Dalarna cz. 2 Leksand
Eksperyment
Adwent po szwedzku
Birka – pierwsze miasto w Szwecji
Legitymacje nauczycielskie
Lato idealne
Wielkanoc kolorowa
Fach dziennikarki
Tack för senast!
Film Roku – Återträffen
Eva Mattsson i jej pasja
Wielki dzień
Dzień Świętej Łucji
Dzień Wszystkich Świętych
Panduro Hobby
Landsort na wyspie Öja
Najmniejszy pomnik w Sztokholmie
List do czytelników
Kocia pociecha
Ciepłe oazy zimowego Sztokholmu
Just another Polish Day
Jesienne refleksje
Fika w ogrodzie Rosendal
„Przekręt” turystyczny
Julbord
A jak asymilacja
Retro Second Hand
Piątek
Szwedzi, miłość, flirt i Walentynki
Chwile wytchnienia
Mariefred
Spacer nad kanałem
Julmarknad w Skansen
Zakątki Södermalm
Matka i jej pierś
Bliskie spotkania
Symptomy zeszwedzenia
Różowe przebudzenie
Granit – butik przyjazny środowisku
Hejterki
Problem żebractwa w Szwecji
W pogoni za łosiem
Wyklejanki Wisławy Szymborskiej
Studencki karnawał – Quarnevalen
Sen
Kolej śródlądowa – Inlandsbanan
Dziś Szwecja jest słodka!
Arvidsjaur i Koło Podbiegunowe
Wakacje!
Skansen – miniatura dawnej Szwecji
Dziękujemy!
Nie lubię Halloween!
Wesołych Świąt!
Wyspa Nåttarö
Przedstawienie o Katarzynie Jagiellonce
Korzenne ciasteczka – pepparkakor
6 czerwca – Narodowe Święto Szwecji
Studentka w skowronkach
Smrodliwy smakołyk Szwecji
Dalarna, serce Szwecji
Moja historia cz. 1
Nagroda od czytelnika
Lussekatter z pieca Kasi
Lucia czyli święto światła
Niespodzianki od życia
Długo wyczekiwany poniedziałek
Time out
Paczka
Świąteczny Sztokholm
Wakacji czas
Samozbiory – självplock
Komplement
Weganinem być
Wieża Kaknästornet
Hotel za kratami
:-*
Listopad optymistyczny
Lucia
Śladami Astrid Lindgren – Norröra
Långholmen i początek wakacji
Teatr dla Polonii
W jelenim gaju
I już po wszystkim
D jak dom
Idzie nowe / Nytt på gång
Semla, Tłusty Wtorek i moc słońca
Moja historia cz. 2
Artipelag
Podróż inlandsbanan – refleksje
Wakacyjna retrospekcja
Archipelag sztokholmski – wyspa Utö
Lato w Szwecji
Bezcenny wspólny czas
O co nie pytać Szweda?
Gotlandia
Język szwedzki
Sztokholm jak z innej bajki
Nowy rok niesie zmiany
Kraj w sam raz
Sztokholmskie metro – najdłuższa galeria sztuki na świecie
Midsommar w Dalarna cz. 3 Rättvik
Festyn jesienny w Ogrodzie Bergianska
Moje Stare Miasto
Zmiana czasu
Moje szwedzko-polskie serce
Wielka budowa w Sztokholmie
Weekend za miastem, klęska urodzaju i pochwała radości z rzeczy zwykłych
1 maja – Valborg
Zamek Królewski – Kungliga Slottet
Święto Wiśni i japońskie akcenty
Świąteczna wystawa
Śladami Astrid Lindgren – Vimmerby
Festiwal Wikingów
Globen jako Wielka Dynia
Szafranowe bułeczki
Pożegnanie szkierowego sezonu na wyspie Rögrund
Styl wiejski, sielski czyli lantlig
Śladami Astrid Lindgren – Astrid Lindgrens Värld
Bożonarodzeniowe jarmarki
Terminarze, rzecz kobieca
E jak Empatia (a raczej jej brak)
Oranżeria w Bergianska Trädgården
Listopad zaklęty w broszce
Pierwszy Dzień Wiosny
Galeria Baginski
Życie sielskie anielskie
Różowy koniec dnia
Tajemniczy przynosiciel
Narodowe cechy Szwedów
Nietypowy znak drogowy
Landsort
Göteborg w trzech odsłonach cz. 2
Junibacken
Pratar du svenska?
Rzeczy w Szwecji, do których się nigdy nie przyzwyczaję
Wywiad
Smaki jesieni
Puk, puk, to znowu ja!
Życie w obrazkach
C jak cierpienie
Lśnij i żyj!
B jak brak
Ostatni dzień kwietnia
Do drogich czytelników
Wakacje!
A w duszy wiosna gra
Stockholm Card – jak zwiedzać i poruszać się po Sztokholmie
Pieskie życie
Migawki z Polski
Göteborg w trzech odsłonach cz. 1
Co to jest szczęście?
Sztokholmskie scenerie
Kebnekaise
Haga Park
Szwedzki język migowy i świat głuchych
Obywatelka Szwecji
Eurowizja 2016
Moja historia cz. 3
Trasa Monteliusvägen
Nasza domowa nowomowa
Warszawskie reminiscencje
Jak otrzymać szwedzkie obywatelstwo?
Na szwedzką mod(ł)ę
Nobel – nagrody i wielki bankiet
Ciepło, gorąco, parzy!
Drottningholm
Mall of Scandinavia
W biegu
Blog Off
Ludzie listy piszą
Moje tęsknoty za polską kulturą
Koniki z Dalarna
…
Mały łoś i szopka z Krakowa
Archiwa
- wrzesień 2021
- marzec 2021
- grudzień 2020
- wrzesień 2020
- lipiec 2020
- maj 2020
- kwiecień 2020
- kwiecień 2017
- październik 2016
- wrzesień 2016
- sierpień 2016
- lipiec 2016
- maj 2016
- kwiecień 2016
- marzec 2016
- luty 2016
- styczeń 2016
- grudzień 2015
- listopad 2015
- październik 2015
- wrzesień 2015
- sierpień 2015
- lipiec 2015
- maj 2015
- kwiecień 2015
- marzec 2015
- luty 2015
- styczeń 2015
- grudzień 2014
- listopad 2014
- październik 2014
- wrzesień 2014
- sierpień 2014
- lipiec 2014
- czerwiec 2014
- maj 2014
- kwiecień 2014
- marzec 2014
- luty 2014
- styczeń 2014
- grudzień 2013
- listopad 2013
- październik 2013
- wrzesień 2013
- sierpień 2013
- lipiec 2013
- czerwiec 2013

Najnowsze komentarze