Autor: polkawszwecji

Miałam piękny sen.

Śniło mi się, że dostałam od kogoś klucz i miałam dziwne przekonanie, że muszę pójść do jakiegoś domu. Szłam i szłam i dotarłam do wielkiego lasu nad brzegiem jeziora.

Stało tam kilka domków i domów, wszystkie były podobne do siebie, choć różnej wielkości. Wiedziałam, że mam do kogoś pójść i że mam klucz. Stanęłam przy pierwszym domu. Stałam przed schodkami, ale czułam, że to nie tu. Obok stał drugi taki domek. To też nie tu. Rozejrzałam się po okolicy, chcąc przypomnieć sobie, po co tu przyszłam, widziałam wracających do domów ludzi, ale i okolica, i ludzie byli mi zupełnie obcy.

Podeszłam do trzeciego, ostatniego domku, weszłam po drewnianych schodkach i otworzyłam kluczem drzwi. W środku była przytulna sień, drewniana podłoga i ława. Otwarte okna, przez które widziałam ogródek a w nim drepczące kury. A w dali skrzące jezioro. Weszłam głębiej do domu i… zobaczyłam moją Babcię! Stała owinięta białym puchem, takim delikatnym i lśniącym.

Babcia była uśmiechnięta i miała szczęście wypisane na twarzy. A twarz miała młodą, piękną, nieskrzywioną żadnym bólem; ciało wyprostowane a ramiona wyciągnięte, żeby mnie objąć. – Cześć Monisiu! Chodź… – powiedziała cichutko, jakby w tajemnicy i przytuliła mnie lekko i delikatnie. Poczułam jej ciepło. Ucieszyłam się, że ją widzę, myślałam, że ona nadal żyje.

Babcia otworzyła przede mną drzwi, do zupełnie innego pokoju – gdzie nie było już przytulnie – bielone ściany, zimne kafle i kamienie. Na ławkach w jednym gronie siedziała cała moja rodzina. Podeszłam do mojej mamy, obok siedział mój tata, a dookoła moje ciocie i wujkowie. Wszyscy bardzo płakali i wyglądali na cierpiących. Uklęknęłam przy kolanach mamy, żeby powiedzieć: nie płacz mamo, babcia żyje. Gdy wyciągnęłam rękę, żeby wskazać babcię, babci już nie było.

Zostało tylko piórko.

Po obudzeniu się zrozumiałam cały sen. Babcia jest szczęśliwa. Mieszka tak, jak tego pragnęła – w skromnym, cichym domku, w spokoju, w lesie nad jeziorem. Jest wolna od trosk i bólu.  Ma na sobie anielski puch. Tym puchem – swoją miłością otuliła mnie we śnie jak miękką kołdrą.

Skierowała mnie potem do tych, którzy pozostali na ziemi. Zrobiła to po to, żeby mi pokazać, że to o nich muszę teraz myśleć, ich kochać i o nich dbać. O babcię mam się już nie martwić.

Piszę o tym śnie, bo znacie całą historię z moją babcią. Mocno przeżyłam jej utratę i boleśnie przechodzę żałobę. Tęsknię. Moja relacja z babcią była mocna, niezwykła. Kochałam ją niesamowicie mocno, a ona kochała mnie. Kiedy umarła, bałam się i martwiłam, co się z nią stało, co się z nią dzieje, czy dostała się do nieba? Tak bardzo chciałam wiedzieć, że jest szczęśliwa.

Teraz wiem.

Co za dzień!

Spotkałam się dziś z moją grupą ze studiów. Oni zawsze w piątek spotykają się, żeby się wspólnie pouczyć. Ja zwykle miałam coś innego do zrobienia i zawsze odmawiałam, ale dziś poszłam i bardzo dobrze zrobiłam.

Spędziliśmy trochę czasu w kafejce Muffin Bakery, na Drottninggatan. Zajadając pyszne muffiny powtarzaliśmy do zbliżających się egzaminów. Dostałam od nich słoiczek różowych cukierków, z okazji nowego obywatelstwa, żeby moje życie w Szwecji było odtąd słodkie i różowe…  Ten maleńki gest i ten upominek był zaskakujący mimo, że do ich serdeczności i sympatii jestem już przyzwyczajona.

Potem zrobiliśmy sobie długi spacer. Moi towarzysze wiedzą, że piszę blog i chcą mi pokazać pewne miejsca w Sztokholmie. Pokazali mi bardzo fajny i ciekawy sklep, o którym zrobię osobny wpis i zaprowadzili mnie w miejsce, które sami nazywają „niebieskim wzgórzem”. To miała być niespodzianka.

Ten piękny i duży park znajduje się w samym środku miasta! Niedaleko skrzyżowania Sveavägen i Odengatan (Vasastan).

W tym parku na wzgórzu stoi Obserwatorium astronomiczne.  Zainteresowanych topografią odsyłam tutaj.

Oto najstarsze obserwatorium w Sztokholmie. Ten budynek został wzniesiony przez Królewską Akademię Nauk i był budowany przez kilka lat, między1747 a 1753 r. Ale do dziś służy sztokholmskim astronomom do obserwacji i badań.

Choć nie bardzo się znam na astronomii, z opowieści kolegi zapamiętałam tylko tyle, że tam jest jaś pętla temperatury, która pokazuje średnią temperaturę podczas najzimniejszego miesiąca (w lutym) i podczas najcieplejszego miesiąca (lipiec).

I że w środku jest nowy teleskop. Muzeum było niestety zamknięte, ale może kiedyś wybiorę się tam jeszcze raz, bo dookoła muzeum i obserwatorium jest przyjemna trasa spacerowa, z ukrytymi przytulnymi kawiarenkami i ciekawym widokiem na miasto.

To był bardzo przyjemny spacer. Kochani, dziękuję  Wam! Kiedyś zrobimy sobie tu piknik!

Powietrze jeszcze wprawdzie chłodne, ale słońca tyle i kwitnąć wszystko dookoła zaczyna. Po burej zimie wypełzają wszyscy na zewnątrz, na trawkę jeszcze wcale nie taką zieloną.

I żyć się chce, i zakochać na nowo. Choćby nawet w tej samej osobie…

Wiosna zajrzała do Sztokholmu. Zajrzała nam do serc. Budzi nas do życia. Czy Wam też tak w duszach gra?

Miłej wiosny moi drodzy!

DOJAZD:  Najbliższe stacje metra to Odenplan albo Rådmansgatan.

MAPA

To najmilsze słowa jakie usłyszałam tutaj w Szwecji, słowa mojej szwedzkiej koleżanki z grupy na studiach:

– Monika, dzięki tobie zmieniłam zdanie o Polakach.

 Serce mi urosło.

Czas zimowy już za nami!

Dziś w nocy przechodzimy na czas letni. Przesuwamy wskazówki zegara o godzinę do przodu, z drugiej na trzecią. Noc będzie krótsza ale potem dni będą coraz dłuższe, coraz jaśniejsze… Choć zima nie była taka zła, mam jej dosyć, mam dosyć tych ciemnych wieczorów, mglistych zimnych poranków. Choć jeszcze w kwietniu nie raz będzie paskudnie i  chłodno, wiatr będzie pachniał inaczej…. I zielenić się będzie!

I do lata będzie coraz bliżej. Och, tęskno i śpieszno mi do lata.

Już wyobrażam sobie te wycieczki, te pikniki, rejsy, grilowanie i w słońcu wygrzewanie.

Czy czekacie i tęsknicie, tak jak ja?

W tą nieszczęśliwą niedzielę, późnym już wieczorem przyszła do mnie koleżanka.

Przyniosła blachę tiramisu i…

…malutkiego kotka. Wraz z całym jego wyposażeniem.

– Ten kotek nie pozwoli ci się smucić. – Powiedziała.

I rzeczywiście. Kot sprawia, że ja się śmieję, uśmiecham, cieszę. Bawi się, skacze, biega; mruczy rozrzewniająco a do drzemki wybiera sobie dziwne miejsca.

Jest bardzo towarzyskim pieszczochem. Przemiłym i rozbrajającym. Czasem mi tylko skoczy znienacka na plecy, ale rzadko.

Większość dnia przesypia ale kiedy jestem w domu łobuzuje aż miło.

W nocy zaś śpi ze mną mrucząc i wiercąc się, czym wytrąca mnie co rusz z objęć Morfeusza. Nie wysypiam się, ale nieważne. Kocię jest słodkie! Zawładnęło moim sercem na tyle, że postanowiłam sprawić sobie własnego kotka.

Koleżanka wyjechała na tydzień i oddała mi tego kotka na przechowanie. (Sylwio, dziękuję, że go przyniosłaś!) Ale już widzę, że sporo bym za niego dała, bo drugi taki sam się chyba nie trafi… No ale w każdym razie MÓJ kotek już jest zamówiony. Przywiozę go po świętach.

To niesamowite, że takie malutkie, nic nie ważące zwierzę może aż tak pocieszyć! Jestem w okresie żałoby i aż czasem mam wyrzuty sumienia, że się śmieję ale usprawiedliwiam się, że Babcia właśnie roześmianą chciałaby mnie widzieć.

….

Dzisiaj zaczyna się astronomiczna wiosna, ale do Sztokholmu tymczasem, w poniedziałek, po kilkunastu wiosennych dniach wróciła zima. Taka ze śniegiem po kostki. To zdjęcie zrobiłam po drodze na uczelnię w czwartek tydzień temu,

a to w tym samym miejscu w poniedziałek. W ciągu dnia jest na plusie i ten śnieg topnieje tworząc mało elegancki widok. Zapomniałam, że mieszkam w Szwecji i że wiosna przychodzi w maju. A jednak nie ma wyjątków!

Taka pogoda nie pomaga, ale na szczęście są bliscy, są przyjaciele, jest kot i jesteście Wy.

Martwicie się o mnie i pytacie. Wasza obecność, choć wirtualna, bardzo mi pomaga, wierzcie mi. Wy tego nie widzicie, ale wzruszam się do łez, gdy czytam Wasze maile i komentarze i czuję wtedy Wasze ciepło, wsparcie i sympatię. Naprawdę! Chcę, żebyście wiedzieli też, że jestem spokojna, nie płaczę. To chyba świadomość, że Babcia już nie cierpi przynosi mi ulgę. Jutro lecę do Polski, w sobotę jest pogrzeb. Wiem, że wtedy będę płakać strasznie.

Ale póki co, jestem spokojna i uśmiechnięta. Nie martwcie się:-)

Do usłyszenia w przyszłym tygodniu, przytulam mocno!

Dzisiaj rano

moja Babcia przeszła na drugą stronę życia.

Jestem już o Nią spokojna.