Blog

Nadeszło wreszcie lato…

Takie prawdziwie gorące, upalne i słoneczne. Czyli takie, jak być powinno. Już traciłam nadzieję, że nadejdzie, bo cały czerwiec był dosyć chłodny i deszczowy. Zdarzają się w Szwecji takie zimne lata. Ale koniec końców, przyszło wreszcie i jest, rozpieszcza i cieszy.

Cieszy nie tylko mnie, bo widzę, że każdy skrawek ziemi, trawy i skały jest wykorzystany, małe i większe plaże wypełnione spragnionymi słońca ludźmi.

Latem zwykle zostajemy w Szwecji, bo latem jest tutaj cudownie. Sztokholm na nowo odsłania przed nami swoje idylliczne zakamarki, eleganckie i ciekawe trasy rowerowe, pulsujące zielenią parki i ogrody oraz urokliwe kąty i zaułki, w które najłatwiej zawędrować podczas długiego letniego spaceru.

Nad spacery wolimy rowery, które obydwoje uwielbiamy!

W Sztokholmie jest tyle pięknych i ciekawych tras rowerowych, wybór tras jest ogromny. Najczęściej wybieramy trasy blisko nas, wokół Haga Parken, jeziora Råstasjön oraz Brunnsviken.

Trasa wokół Brunnsviken wiedzie przez ogródki działkowe i most przez który trzeba rowery przeprowadzić na drugą stronę, (tego momentu nie lubię), wzdłuż wody i przez las. Wiedzie też przez wielki ogród Bergianska Trädgården, którego część pod dachem (oranżerię) odwiedzamy zimą.

Inną naszą bliską trasą jest trasa od Zamku Kalberg (Kalbergs Slott) do Solna Strand. Ta z kolei trasa jest bardziej „miejska” ale znajdujemy na niej miejsce do wypoczynku.

Miłe są przerwy na odpoczynek, ja takiej kondycji aż nie mam, by ciurkiem kilka godzin pedałować. Jak dobrze jest położyć się na chwilę na kocu, wbić wzrok w korony drzew nad głową, wodzić wzrokiem za szybującymi ptakami i poczuć się bezbrzeżnie szczęśliwym tylko dlatego, że słońce świeci.

Dziś przejechaliśmy całą wyspę Djurgården. To bardzo elegancka trasa. Pełna kontrastów. Wiedzie od żywotnego Blockhussudden z Thielska Galleriet do przeuroczej drogi wzdłuż kanału Djurgårdsbrunnkanalen.

Zazdrościłam tym na łódce, tym w kajakach i tak pomyślałam, że takie chyba jest lato idealne. Kontakt z naturą, delektowanie się morską bryzą i słońcem, które rozgrzewa i ozłaca skórę, ładując wyczerpane zimą baterie.

Wypróbowaliśmy dziś nowe rowery, składane, które można zabrać na pokład statku, czy do autobusu. Spisały się znakomicie i jutro zabieramy je na wyspę Öja w Archipelagu Sztokholmskim. Poza tym, na rowerach reperujemy zmarnowaną za biurkiem w ciągu zimy i wiosny kondycję.

Widoki na trasie Djurgården są pełne kontrastów, tu stary zamek, tam pałacyk, (na zdjęciu poniżej Pałac Rosendal – Rosendals Slott), gdzie indziej drewniane domki o wiejskim uroku, i gdzieniegdzie wille z wyszukanym stylu i widokiem na wodę…. Lubię tu przyjeżdżać, bardzo.

Stoję i próbuję wypatrzeć w dali Skansen.

Jeżdżenie i podróżowanie z moim mężem obieżyświatem jest czasami męczące. Stale każe zajrzeć mi do mapy i stale coś opowiada. Wiesz, w latach 1700 Djurgårdbrunn był kurortem wodnym, a tam, popatrz, kiedyś były tylko młyny, dziś są to zwykłe bloki mieszkalne, a tam, patrz, no nie widzisz, Skansen! A powiedz mi, jak się nazywa ten most?

Nie pozostaję mu dłużna i co chwilę robię przystanki, by wyciągnąć aparat i uwiecznić na zdjęciu piękny kwiat, pomnik albo ciekawy widok.  Sobie też każę robić zdjęcia i nie zawsze jestem zadowolona, czym go oczywiście irytuję.

Ale w sumie bilans wychodzi na plus i ze wspólnych wycieczek czerpiemy same korzyści!

Takie jest dla nas lato idealne = słońce + rower + natura. A jakie jest dla Was?

Mam ogromną nadzieję, że i pogoda i humory Wam dopisują. Że chłoniecie lato każdym porem skóry, bez względu na to, gdzie je spędzacie. Że czujecie się szczęśliwi z prostych powodów.

W każdym razie życzę Wam tego z całego serca.

Wasza Monika

Moja historia cz. 1

Wprowadziłam się do Halinki w październiku 2002 roku.

Ale zanim zacznę dzisiejszą opowieść, należy się parę słów więcej o jej osobie.

Halinka pochodzi z żydowskiej rodziny, wychowała się w Łodzi, potem przeniosła się do Warszawy. Najczarniejszym okresem w jej życiu była wojna. Niemal całą jej rodzinę wymordowali Niemcy. Dobrzy ludzie pomogli jej i jej matce ukrywać się, co sprawiło, że obie przeżyły wojnę. Jej matka dożyła 97 lat. Wojnę Halinka wspomina bardzo źle, wojna zostawiła w niej do dzisiaj nie zagojoną traumę.

Kiedy u niej zamieszkałam, była wówczas 70 letnią, emerytowaną już panią profesor socjologii na Politechnice Warszawskiej. Jest współautorką czterech części książki „Dzieci Holocaustu mówią”. Prawdziwy altruista, człowiek o sercu wielkim jak kula ziemska, sercu nawet nie złotym, tylko diamentowym. Jest bardzo dobrym człowiekiem, cierpliwym i wyrozumiałym. Jej dom był otwarty, odwiedzali jej dawni studenci, przyjaciółki, znajomi i całkiem obcy. Do jej drzwi pukali bezdomni, bo wiedzieli, że dostaną parę złotych; podrzucano jej znalezione pieski, bo dobrze wiedziano, że Halinka pomoże znaleźć dla nich przytulne schronienie na resztę psiego życia. Dwa pieski znalazły dom u niej samej.

Halinka i jej dwa skarby

Pomagała wszystkim jak tylko mogła. Przez wiele lat odwiedzała z obiadami przykutą do ciężkiego respiratora sąsiadkę pomimo, że ona miała dwie dorosłe i zdrowe córki. Gdyby nie Halinka, sąsiadka ta umarłaby z głodu i poczucia opuszczenia. Smutnymi oczami oglądała codzienne wiadomości pomijając cichym westchnieniem zło tego świata. Moje paplanie o własnych głupich problemach kwitowała z filozoficznym sarkazmem: „obyś tylko takie wspaniałe problemy miała” a na moje narzekanie na ludzi mówiła „każdy jest jakiś”.

Do jej warszawskiego mieszkania i do jej spokojnego życia weszłam jako naiwne roztrzepane dziewczę z zawodówką w garści i wielkimi ambicjami, które jakoś ciężko było mi zrealizować. Ledwie zdążyłam się zadomowić, Halinka zarzuciła na mnie swą magiczną sieć. Mówiła: – „To się nie godzi, żeby taka fajna dziewczyna po świecie bez matury chodziła”.  O szkole mówiła ciągle, codziennie wracała do tematu, bo moja odpowiedź, że „zrobię, zrobię” nie była dla niej zadowalająca. To był październik, szkoły nabrały rozpędu, a jej najlepszym argumentem, by pójść do szkoły było to, że znajdowała się ona po drugiej stronie ulicy.

Ja wówczas nie miałam ochoty na żadną szkołę, bo właśnie, po 2 latach zostawił mnie chłopak. Ale uparta kobieta nie dawała za wygraną i postawiła ultimatum, że „jeśli chcę u niej mieszkać, to mam iść do liceum. Koniec kropka”.

No to poszłam. Na odczepnego i dla świętego spokoju, z lekkim poślizgiem zaczęłam 2 letnie liceum dla dorosłych. Och, Jezu, jak ciężko mi było się uczyć, tak bardzo odwykłam, tak wiele zapomniałam! Przychodziłam z pracy strasznie zmęczona, ale brałam prysznic, jadłam kolację, robiłam kawę i zawzięcie brałam się do nauki. W weekendy chciałam na dyskoteki, nie do notatek. Do nauki często się zmuszałam. Ze ścisłych przedmiotów musiałam brać korepetycje (za które płaciła Halinka, bo wiedziała, że inaczej zrezygnuję ze szkoły), w przedmiotach humanistycznych pomagała mi ona sama, ponieważ była uczonym człowiekiem. Bywało, że chciała mi trzepnąć księgą w głowę, ze złości na moją tępotę, ale tłumaczyła i uczyła cierpliwie. A ja nie jeden raz chciałam odpuścić, ale z czasem, przed maturą zaczęło mi się nawet w szkole podobać, i koniec końców maturę zdałam na pięknych czwórkach. Zamarzył mi się uniwersytet.

mój skromny pokój u Halinki

Z Halinką zaczęłam się powolutku i silnie zżywać. Po roku mieszkania u niej przestała ode mnie brać pieniądze za stancję. Mówiła: „to jest także twój dom”. Ona nie tylko uczyła mnie historii i poprawnej polszczyzny, ale też dobrych manier. Gdy źle podałam do stołu albo siadałam do obiadu z podkurczonymi na krześle nogami, nie jadła. Na moje pytanie: „czemu nie jesz?” odpowiadała miękko: „bo mi odbierasz apetyt”.

Halinka nie ma dzieci i traktowała mnie jak córkę, choć długo tego słowem nie wyraziła. Była w stosunku do mnie bardzo opiekuńcza. Pokochałam ją. Mimo, że mam kochającą i kochaną mamę, Halinka po dwóch latach mojego u niej życia, co roku dostawała ode mnie bukiet kwiatów na Dzień Matki. Nie było wtedy żadnych słów, a ona wzruszenie swoje skrywała w płatkach róż.

Gdy skończyłam to „wymuszone” liceum, Halinka powiedziała mi, że przez rok będzie przygotowywać mnie do egzaminu na studia wyższe. Zrobiło mi się przykro, że we mnie nie wierzy. Uniosłam się honorem i w tajemnicy przed nią złożyłam podania do trzech pedagogicznych  szkół wyższych w Warszawie. Pedagogika była moim oczywistym wyborem, bo zawsze kochałam dzieci i od dziecka marzyłam o pracy z najmłodszymi. W moich staraniach o studia pomogły mi dwie Moniki, jedna (M.S.) w sprawach formalnych, podania, wnioski itp. a druga (M. G.) w przebrnięciu przez zalecone do egzaminów lektury. Pierwszy egzamin wstępny miałam na Uniwersytecie Warszawskim.

To były wakacje 2004. Mieszkałam wtedy przez całe lato u rodziny, u której wcześniej pracowałam. Rodzina ta była na wakacjach a ja zostałam z ich psem.

Pewnego dnia, dokładnie 5 lipca 2004, elegancko ubrana wychodziłam właśnie na drugi wstępny egzamin na inną, drugą z kolei uczelnię, kiedy zatrzymał mnie telefon z Uniwersytetu z informacją, że zostałam przyjęta na pięcioletnie magisterskie studia w kierunku Nauczanie początkowe. Z wrażenia i szoku odebrało mi głos i nie miałam czym podziękować. Zapłakana ze szczęścia pojechałam do domu, do Halinki. Gdy jej powiedziałam co zrobiłam, co się stało, płakałyśmy już obie, (płaczę nawet teraz, gdy o tym piszę). To była jedna z najpiękniejszych chwil w moim życiu.

W kawiarni Czuły Barbarzyńca, w Warszawie

W październiku zaczęłam studia. To były wspaniałe lata, jeśli wezmę pod uwagę same studia, których naprawdę nie mogłam wybrać lepiej. Kontakt ze światem uniwersyteckim, z ambitnymi, uduchowianymi studentami, fantastycznymi dziewczynami, z pedagogiką. Nowe znajomości, nowe horyzonty, przyrastająca wiedza. Dreszcz jaki się czuje, kiedy się kwitnie.

Jednocześnie nabierałam doświadczenia w zawodowej pracy z dziećmi, pracowałam jako opiekunka, już u innej rodziny, u której też pracowałam ponad trzy lata i która na koniec zabrała mnie na wakacje do Chorwacji. Tu muszę dodać, że miałam szczęście, (poza jednym przypadkiem), że trafiałam do dobrych rodzin, na długie lata. Przy wyborze pracy kierowałam się intuicją, która rzadko mnie zawodziła. Od trzeciego roku studiów pracę godziłam z praktykami w przedszkolu i szkole podstawowej, co bardzo przyjemnie wspominam. Przez ostatni rok studiów pracowałam jako nauczycielka w przedszkolu. To był okres wytężonej pracy, nauki, praktyk ale i imprez, dyskotek, co rusz nowych miłości i przyjaźni.

To była jasna strona tych 7 lat.

c.d.n

Moja historia cz. 3

Moja historia cz.4

Jest już z nami całe dwa dni.

Przywieźliśmy go w niedzielę wieczorem, 29 czerwca, w piątą rocznicę mojej pierwszej wizyty w Szwecji. Kotek ma prawie 12 tygodni i na imię mu Plaster. Pierwszy wieczór miauczał strasznie, drżał cały i wołał mamę przeszywającym serce miauczeniem. Noc przespał z nami, między naszymi poduszkami.

Następnego dnia nabrał apetytu i wielkiej werwy do zabawy. Godzinę się bawi (fantastycznie się bawi i już zaczyna rozrabiać, wazony poszły do szafek) potem godzinę śpi. Jest miły, grzeczny i przyjemny, nie drapie, ale też nie daje się wziąć na ręce zbyt często. Czasem pomiaukuje, przywołuje mamę, ale coraz rzadziej. Kiedy nie śpi, chodzi za nami krok w krok. Jest słodki, naprawdę.

Martwi mnie tylko, że nie mruczy.

Zawsze ciągnęło mnie do dużego miasta.

Dzieciństwo spędziłam w Polkowicach a lata wczesnej młodości w Lubinie (dolnośląskie). Gdy tylko stałam się osobą pełnoletnią kombinowałam, jak by tu uciec z małego miasteczka, w którym dzieje się tak niewiele. Marzyłam o mieście dużym, właściwie wielkim, najchętniej stolicy. W Lubinie zdążyłam zrobić szkołę zawodową i popracować trochę w sklepie. Pieniądze kiepskie, które w wilczej części szły na utrzymanie rodziny; z pracą rodziców było bardzo kiepsko, bywały miesiące, kiedy nikt z nas nie miał pracy. Marzyłam, by coś się zmieniło.

Pewnego dnia, na wakacjach poznałam dziewczynę, Lidkę (zdjęcie poniżej), która mieszkała w Piasecznie, koło Warszawy. Słysząc o moich marzeniach o wielkim mieście powiedziała z entuzjazmem: Przyjeżdżaj do mnie, dodatek PRACA w Gazecie Wyborczej jest gruby jak książka telefoniczna!

Nie trwało to długo, zanim się spakowałam i wyrywając się z objęć mamy udałam się na pociąg do Warszawy. Podróż trwała 6 godzin, a podczas podróży byłam tak szczęśliwa, że dokładnie tę drogę pamiętam. Wysiadłam w W-wie na dworcu centralnym i ogarnął mnie lekki niepokój. Warszawa wydała mi się taka wielka, pulsująca życiem i olśniewająca. Stałam i patrzyłam na Pałac Kultury z otwartą buzią. Poczułam się taka malutka, maleńka jak biedronka. Strach szeptał: nie uda ci się, nie uda, ale na szczęście przepełniała mnie ambicja i optymizm oraz niepohamowana ciekawość tego miasta. Podniosłam swoją niewielką torbę i ruszyłam w stronę metra.

Przez pierwsze miesiące mieszkałam u tej koleżanki, w Piasecznie, właściwie w domku na ogródkach działkowych. Domek był mały, bez ogrzewania i bieżącej wody. To była chyba zima stulecia, bo pamiętam, że zamarzła nam studnia a my (ja, koleżanka, jej mąż i ich roczny synek) spaliśmy w kurtkach. Warunki były straszne, ale ja byłam u nich szczęśliwa.

Pierwsza moja praca jaka mi się trafiła to roznoszenie ulotek. Szczekały za mną psy, błądziłam po nieznanych mi jeszcze okolicznych miastach i wsiach, zdarłam jedyne moje buty, a za zarobioną marną dniówkę kupowałam jedzenie dla nas wszystkich. Przyszła wiosna i poznałam moją wielką miłość, Bartka. Za chwilę znalazłam inną pracę, jako opiekunka do dzieci a po przepracowaniu miesiąca nie dostałam ani grosza. W końcu, gdy znalazłam trzecią pracę, również jako niania, mogłam wtedy wyprowadzić się od koleżanki i wynajęłam sobie pokój u kogoś obcego. U mojej pierwszej „prawdziwej” rodziny pracowałam ponad trzy lata. Trzy cudowne lata. Traktowano mnie jak członka rodziny, uczestniczyłam we wszystkich rodzinnych uroczystościach, nazywano mnie „kierowniczką”. Pani domu próbowała mnie namówić do zrobienia liceum, ale ja byłam po uszy zakochana i wtedy nie w głowie miałam naukę, chciałam zarabiać pieniądze i odbić sobie „biedę”.

Choć z pracą i finansami układało się wyśmienicie, nie umiałam sobie radzić z pieniędzmi. Nigdy nie chodziłam głodna, ale były dni, kiedy do pracy szłam kilka kilometrów pieszo, bo nie miałam na bilet. Miałam tylko jedyną parę spodni, które gdy po praniu nie zdążyły wyschnąć, nosiłam mokre. Potrafiłam całą pensję wydać na przyjemności, pojechałam na swoje pierwsze wakacje nad morzem, zobaczyłam pierwszy raz w życiu Bałtyk.

Często zmieniałam stancję, bo ciągle było coś nie tak. Przeprowadzałam się siedem razy! Nie raz zostałam oszukana, najemcy przynosili mi otwartą pocztę, krzyczano na mnie, że codziennie biorę prysznic. Gdy moja siódma stancja okazała się niewypałem, rodzina, u której pracowałam, wzięła mnie do siebie.

Ale ja, choć kochałam tę rodzinę całym sercem, nie chciałam mieszkać w miejscu pracy. Krewna pana domu dała mi kontakt do kobiety, która miała pokój do wynajęcia. Maleńką różową karteczkę z numerem telefonu i adresem, napisanym przez nią samą mam do dzisiaj. Pamiętam nasze pierwsze spotkanie. Pamiętam, jak była ubrana i pamiętam naszą całą rozmowę. Wciąż widzę obrazek: ona, siedząca na sofie, z psiną na kolanach, otoczona chmurką dymu papierosowego, w tle ogromna biblioteka. Zapytała mnie, czego pragnę w życiu, odpowiedziałam, że szukam domu. Usłyszałam: to właśnie go znalazłaś.

Ma na imię Halina. Wprowadziłam się do niej i spędziłam w jej domu równiutkie siedem lat. Siedem cudownych lat. Choć czasem przechodziłam osobiste piekło, spotkanie tej kobiety było czymś najlepszym, co mogło mi się w życiu przytrafić.

Dlaczego?

c.d.n.

Moja historia cz. 2

Moja historia cz.3

Moja historia cz. 4