Już dawno chciałam pojechać na wyspę Fjäderholmarna.
Choć to zaledwie 20 minut statkiem od Sztokholmu, to ciągle jakoś nie po drodze mi tam było. I przyznam też szczerze, że brakowało mi odwagi, by wybrać się samej na wyspę, mimo, że mam to przetrenowane wielokrotnie. Kiedy jeszcze miałam męża, to nie musiałam się martwić, on nad wszystkim trzymał pieczę, ja tylko dreptałam za nim i fotografowałam krajobrazy. Teraz rozgryzam tabele rejsów sama, docieram się w przyjaźni z mapami, uczę się dobrze się przygotowywać, a także przekonować siebie, że na pewno chcę pojechać, bo o 6 rano w sobotę czy niedzielę nie jestem już tego taka pewna.
Parę obrazków z Fj’derholmna mignęło mi gdzieś na Instagramie i gdzieś ktoś napisał, że tam jest wioska rękodzielników (hantverkarsbyn), to mi wystarczyło, żeby poczuć potrzebę odwiedzenia wyspy.
No więc postanowiłam, wszystko sprawdziłam, przygotowałam się pieczołowicie, ale byłam o włos od odpuszczenia wycieczki, bo obawiałam się, że nie zdążę na statek i nie chciałam biec, bo ja nie lubię biegać. Ale walczyłam do końca i na chwilę przed dziewiątą weszłam na statek. Nie zdążyłam znaleźć sobie miejsca i już trzeba było wysiadać.

Wysiadałam jako jedyna i dla spokojnego ducha upewniłam się, że są statki powrotne.
Uderzyła mnie pustka na wyspie i oczywiście pierwsze, co pomyślałam, to, że przyjechałam na wyspę w zły dzień. To była sobota i zlękłam się, że w weekendy pozamykane na cztery spusty. Postanowiłam obejść wyspę i ewentualnie popłynąć dalej tą samą linią do Vaxholm.
Z mapy wywnioskowałam, że wyspa nie jest duża i obchód zajmie mi godzinę. Ale zanim rozkręcił się mój spacer, natknęłam się na muzem łodzi, o którym przeczytałam na stronie Visit Stockholm i które stało otwarte na oścież.

W muzeum tym, właściwie nazywanym „zbiorem łodzi” (batsamling) znajduje się kilka ofiarowanych w spadku łodzi oraz wszystkie te marynarskie, żeglarskie i rybackie atrybuty. Nie znam się na żeglarstwie, ale te misternie, ręcznie tkane sieci, szklane pływaki, stery, busole, liny i węzły żeglarskie są dla mnie po prostu piękne!

Obok tego w moim domniemaniu muzeum stała sporych rozmiarów łódź, na ktorej przyczepiona była informacja, że tą łodzią przewożono krowy. Po drugiej stronie wielka, również otwarta na oścież stodoła, a w niej przechylona łódź z rozpostartym białym żaglem, przez który przebijało mocne, poranne słońce. Naprzeciw inny, mniejszy budynek, nad wejściem tabliczka zbiór łodzi, niestety zamknięte.
Na wyspie znajdują się też rzeczone galerie z rękodziełem, dlatego bardzo się ucieszyłam, gdy napotkany w końcu człowiek powiedział mi, że niedługo przypłyną kolejne statki, a wraz z nimi ludzie, którzy obudzą wyspę do życia.
Po drodze dalej, wzdłuż przeciwległego brzegu mijałam restauracje, prywatne domy i schroniska (tak, można tam wynająć pokój), przestronne sale konferencyjne, kawiarnie, wytwórnię piwa i fabrykę czekolady. Piwem się nie interesuję, ale w fabryce czekolady spędziłam dłuższą chwilę, owszem. Bo już zbliżała się pora lunchu i wszystko było otwarte. Kupiłam sobie kawę i zajrzałam na stronę wyspy, doczytać, co tu jeszcze ciekawego mają.
W czasie II Wojny Światowej Fjaderholmarna były obszarem tylko militarnym, produkowano tu amunicję ale dzisiaj, od roku 1982 wyspa jest Królewskim Parkiem Narodowym, ciekawym miejscem dla mających więcej czasu turystów, Sztokholmianie lubią tu przyjeżdżać na odpoczynek i dobre jedzenie, do czasów pandemii odbywały się tutaj obchody święta Midsommar, przesiębiorstwa chętnie organizują tu połączone z odpoczynkiem konferencje i eventy. Niektórych, tak jak mnie, przyciąga tu hasło wioska rękodzielników.
Poza fabryczką czekolady, w kilku położonych przy dwóch uliczkach galeriach znajdziemy pracownię szkła, pracownię ceramiki, coś dla miłośników robótek ręcznych (cudne swetry w nordyckim stylu!) i atelje artystki Caroli Kastman. To miejsce to dla mnie gwóźdź programu! Zakochałam się i w tym miejscu, i w jego gospodyni. Galerie te, tak jak i cała reszta zostaną w połowie września zamknięte aż do następnego lata, ale na szczęście Carola będzie mieć swoją wystawę w październiku, w Sztokholmie.
Na koniec nie omieszkałam pójść na lunch, ale jak na taką miejscowość rybacką przystało wybór był ogromny, ale nie dla wegetarianina. Zamówiłam jedyną potrawę wegańską jaką mieli i chociaż mi bardzo smakowało, nadal burczało mi w brzuchu. W drodze na statek powrotny weszłam do wcześniej zamnkniętego muzeum, które było jakby cenniejszym uzupełnieniem tego na oścież otwartego. Miałam miłą pogawędkę z dysponentem zbioru i dowiedziałam się, że to muzeum jest żyjącym muzeum, to znaczy, że niektóre łodzie są wciąż używane i wypływają, czyli niektóre statki, które widzimy na morzu czy jeziorze Mälaren są muzealne. W muzeum znajdują się też dokładnie odtworzone kopie niektórych łodzi. Na rzecz muzeum, zupełnie ideowo, pracuje stowarzyszenie Allmogebåtar, dlatego też chętnie wpłaciłam parę koron na muzeowe konto.
Tak więc, dla każdego znajdzie się choć jeden powód by przypłynać na Fjäderholmarna. Ale żeby nie wprowadzić nikogo w bląd, wyspa jest otwarta cały rok, jednakże rastauracje, kawiarnie, galerie i zbiór łodzi oprócz hotelu, zostaną zamknięte niestety już w tę niedzielę, 12 września i otwarte ponownie w maju przyszłego roku.
Powiązane posty
Od serca
Wielkanoc kolorowa
Kocia pociecha
Tradycje wielkanocne w Szwecji
Ostatni kawałek
Långholmen i początek wakacji
Lördagsmys i czas zimowy
Piątek
O co nie pytać Szweda?
Landsort
1 maja – Valborg
Język szwedzki
Nobel – nagrody i wielki bankiet
C jak cierpienie
Gdybym była Bogiem…
Przeprowadzka
Kolej śródlądowa – Inlandsbanan
Jul czyli święta w Szwecji
Galeria Baginski
Lucia w dźwiękach i obrazach
Film Roku – Återträffen
Pierwsze zanurzenie
Dziś Szwecja jest słodka!
Życie z kotem
Smaki jesieni
Nasza domowa nowomowa
Magiczne białe noce
Wiśnie w śniegu
Co to jest szczęście?
Karta SL – jak poruszać się po Sztokholmie
Bożonarodzeniowe jarmarki
Astrid Lindgren – Dalagatan 46
Sztokholmskie metro – najdłuższa galeria sztuki na świecie
A jak asymilacja
Park Narodowy – wyspa Ängsö
Niespodzianki od życia
Artipelag
Dzień Świętej Łucji
Mall of Scandinavia
Moje tęsknoty za polską kulturą
Puk, puk, to znowu ja!
Jesień w Sztokholmie
Drottningholm
Styl wiejski, sielski czyli lantlig
Świąteczny Sztokholm
Göteborg w trzech odsłonach cz. 1
Junibacken
Przepis na twarożek
Komplement
Festyn jesienny w Ogrodzie Bergianska
Moja cudowna grupa
Teatr dla Polonii
W jelenim gaju
Chwile wytchnienia
ABBA The Museum
Zatrzymać lato
Eva Mattsson i jej pasja
Rzeczy w Szwecji, do których się nigdy nie przyzwyczaję
Moje Stare Miasto
Zamek Królewski – Kungliga Slottet
Oranżeria w Bergianska Trädgården
Jak na skrzydłach
Migawki z Gotlandii
Podróż inlandsbanan – refleksje
Wakacje!
Jak otrzymać szwedzkie obywatelstwo?
Fach dziennikarki
Zmiana czasu
Landsort na wyspie Öja
Najmniejszy pomnik w Sztokholmie
Jesieni, to ty? Tak szybko?
Ludzie listy piszą
Pierwszy Dzień Wiosny
Wyklejanki Wisławy Szymborskiej
Gotlandia
Kebnekaise
Dni z nutą jazzu
Trzeci tydzień adwentu
Mały łoś i szopka z Krakowa
Świąteczna wystawa
Do drogich czytelników
Moje szwedzko-polskie serce
Ciepłe oazy zimowego Sztokholmu
Drugie urodziny Polki
Göta Kanal – błękitna wstęga Szwecji
Göteborg w trzech odsłonach cz. 3
Pieskie życie
Dzień o zapachu cynamonu
Warszawskie reminiscencje
Göteborg w trzech odsłonach cz. 2
Granit – butik przyjazny środowisku
Szwedzki język migowy i świat głuchych
Sztokholmskie scenerie
Weganinem być
Śladami Astrid Lindgren – Astrid Lindgrens Värld
Koniki z Dalarna
Przedstawienie o Katarzynie Jagiellonce
Blisko…
Piastowie
Wielki dzień
Szafranowe bułeczki
Trasa Monteliusvägen
Różowy koniec dnia
Zabawa u Króla
Dzień Wszystkich Świętych
Problem żebractwa w Szwecji
Wyspa Nåttarö
Kwestia zaufania
Bezcenny wspólny czas
Ślub Madeleine
Aquaria Vattenmuseum
Blog Off
Fika w ogrodzie Rosendal
Archipelag sztokholmski – wyspa Utö
Siła słów i moc zmieniania świata
Korzenne ciasteczka – pepparkakor
Racza uczta – kräftskiva
Studencki karnawał – Quarnevalen
Kraj w sam raz
Pożegnanie z choinką – Julgransplundring
Idzie nowe / Nytt på gång
Just another Polish Day
Hejterki
Weekend za miastem, klęska urodzaju i pochwała radości z rzeczy zwykłych
Długo wyczekiwany poniedziałek
Pożegnanie szkierowego sezonu na wyspie Rögrund
Terminarze, rzecz kobieca
Midsommar w Dalarna cz. 2 Leksand
Eksperyment
Dragonek
Lato idealne
Adwent po szwedzku
B jak brak
Dziękujemy!
Muzeum Okrętu Waza – Vasamuseet
Pierwsze dni z kotem
Matka i jej pierś
Midsommar w Dalarna cz. 3 Rättvik
Rowerem przez Möja
Niepokoję się…
Smrodliwy smakołyk Szwecji
Wieża Kaknästornet
Życie sielskie anielskie
Plasterek
Między ziemią a niebem
Kartka ze świątecznymi życzeniami
Samozbiory – självplock
Moja historia cz. 3
Grudniowe smaki i aromaty
Lussekatter z pieca Kasi
Ostatni dzień kwietnia
Nagroda od czytelnika
Wakacje!
List do czytelników
Pierwszy adwent – przygotowania do świąt, rozświetlanie ciemności i tresowanie kota
Nietypowy znak drogowy
Wakacji czas
Haga Park
Lśnij i żyj!
Nie lubię Halloween!
Narodowe cechy Szwedów
Śladami Astrid Lindgren – Vimmerby
Szwedzkie wychowanie dzieci
Hotel za kratami
Studentka w skowronkach
Słodko gorzki zawód
Stockholm Card – jak zwiedzać i poruszać się po Sztokholmie
Astrid Lindgren i pasja czytania
Tradycyjne szwedzkie przysmaki
Julbord
Symptomy zeszwedzenia
Oda do jesieni
Pratar du svenska?
Zakątki Södermalm
Wielkie głosowanie – Blog Roku 2014
Listopad zaklęty w broszce
Listopad optymistyczny
Tyle wiosny w całym mieście!
Gålö – oda do natury
Sztokholm jak z innej bajki
A w duszy wiosna gra
Moja historia cz. 4
Lucia
Na końcu Europy – Nordkapp
Życie w obrazkach
Paczka
Tack för senast!
Legitymacje nauczycielskie
…
Archipelag sztokholmski – Sandhamn
Migawki z podróży na południe
Obywatelka Szwecji
Dziesięć powodów, dla których warto odwiedzić Olandię
Jesienny Ulriksdal
Globen jako Wielka Dynia
Wakacyjna retrospekcja
Śladami Astrid Lindgren – Norröra
Olandia, kraina wiatraków
Retro Second Hand
Moja historia cz. 1
6 czerwca – Narodowe Święto Szwecji
Na szwedzką mod(ł)ę
Kopalnie w Gällivare
Nowy rok niesie zmiany
Lato w Szwecji
Fredagsmys
W pogoni za łosiem
Wspomnienie Nationaldagen
Surströmming
Tajemniczy przynosiciel
Zimowy spacer i lekcja przyrody
Polka w Szwecji za kółkiem
Julmarknad w Skansen
Czas smutku
Dziesięć przykazań czyli Jantelagen
Ratusz miejski – Stadshuset
Arvidsjaur i Koło Podbiegunowe
Tradycja Julbord
D jak dom
Październik i różowa wstążeczka
Święto Wiśni i japońskie akcenty
Szwedzi, miłość, flirt i Walentynki
Moja historia cz. 2
Dzień polarny – midnattssol
Wesołych Świąt!
Znajdź dziesięć różnic
Glögg – grzaniec rozgrzewaniec
Midsommar
To już cztery lata…
Wiosenne pozdrowienie
Festiwal polskich filmów
E jak Empatia (a raczej jej brak)
Lucia czyli święto światła
Pierwsze dni zimy, ostatnie dni roku
W biegu
Zegary naprzód!
Wywiad
Tam, gdzie mieszkają motyle
Bliskie spotkania
Time out
Sen
Ciepło, gorąco, parzy!
Tramwajem w poprzek
Panduro Hobby
Wielka budowa w Sztokholmie
Kartka z życzeniami
Semla, Tłusty Wtorek i moc słońca
27 sierpnia
Sztuka odpoczywania
Jesienne refleksje
Midsommar w Dalarna cz. 1 Sjurberg
Eurowizja 2016
Gniazdowicie
Dzień gofry!
Dalarna, serce Szwecji
Spacer nad kanałem
Święto Zmarłych
Arholma
„Przekręt” turystyczny
Festiwal Wikingów
:-*
Różowe przebudzenie
I już po wszystkim
Ogród Króla czyli Kungsträdgården
Skansen – miniatura dawnej Szwecji
Birka – pierwsze miasto w Szwecji
Mariefred
Migawki z Polski
Archiwa
- wrzesień 2021
- marzec 2021
- grudzień 2020
- wrzesień 2020
- lipiec 2020
- maj 2020
- kwiecień 2020
- kwiecień 2017
- październik 2016
- wrzesień 2016
- sierpień 2016
- lipiec 2016
- maj 2016
- kwiecień 2016
- marzec 2016
- luty 2016
- styczeń 2016
- grudzień 2015
- listopad 2015
- październik 2015
- wrzesień 2015
- sierpień 2015
- lipiec 2015
- maj 2015
- kwiecień 2015
- marzec 2015
- luty 2015
- styczeń 2015
- grudzień 2014
- listopad 2014
- październik 2014
- wrzesień 2014
- sierpień 2014
- lipiec 2014
- czerwiec 2014
- maj 2014
- kwiecień 2014
- marzec 2014
- luty 2014
- styczeń 2014
- grudzień 2013
- listopad 2013
- październik 2013
- wrzesień 2013
- sierpień 2013
- lipiec 2013
- czerwiec 2013

Najnowsze komentarze