Podoba mi się tutaj zwyczaj formalnego dziękowania za spotkanie, czyli zwrot Tack för senast! (czyt.: tak for sjenast), co oznacza: Dziękuję za ostatnio.
To podziękowanie za ostatnie spotkanie – za obiad, wspólną kawę, czy przyjęcie urodzinowe. Do dobrego tonu należy, a właściwie wypada podziękować osobie (osobom), która nas zaprosiła. Za minione ostatnie spotkanie dziękują też osoby, które zaprosiły, ale zazwyczaj pierwsza robi to osoba zaproszona, szczególnie po większym przyjęciu, czy obiedzie.
Można podziękować poprzez przesłanie kartki okolicznościowej, a gotowych, z tekstem tutaj nie brakuje. Można również zadzwonić i podziękować, co będzie bardziej osobiste, a nawet odebrane jako najprzyjemniejsze i najcieplejsze.
Można też krótko – smsem, szczególnie po wspólnej kawie na mieście. Nikt nie obrazi się, gdy podziękujemy pisząc mail, choć to już jest bardziej formalne, nieco chłodniejsze i ta forma używana jest rzadziej. Najważniejsze jednak jest, żeby podziękować i powiedzieć, że było miło (smacznie, wesoło, przyjemnie), pochwalić za miłe towarzystwo, piękną oprawę czy dobre zorganizowanie, oraz pamiętać, by podziękować najpóźniej następnego dnia.
Nie podziękowanie może zostać odebrane bardzo negatywnie, gospodarz może pomyśleć, że przyjęcie się nie podobało i ci goście nie chcą więcej podtrzymać kontaktu, ale więcej nie już przyjdą, bo raczej nie zostaną zaproszeni drugi raz. Łagodniej traktowani przez Szwedów są obcokrajowcy, bo ci z kolei nie znają tej tradycji formalnego dziękowania i nie mają takiego zwyczaju, ale ja myślę, że chcąc mieszkać w tym kraju warto wiedzieć, jak się w różnych okolicznościach zachować.
Dla przykładu kilka szwedzkich formułek podziękowań:
Tack för en underbar vistelse hos er. Er underbart goda mat och det äkta varma bemötande vi fick.
Tusen tack för den fantastiska middagen ni serverade oss i den vackra gården!
Hjärtligt tack för senast, det var en fantastisk fest!
16 thoughts on “Tack för senast!”
Dodaj komentarz Anuluj pisanie odpowiedzi
Powiązane posty
Wyklejanki Wisławy Szymborskiej
Życie sielskie anielskie
Plasterek
O co nie pytać Szweda?
Pratar du svenska?
…
Lucia
Zimowy spacer i lekcja przyrody
Lśnij i żyj!
Ostatni kawałek
Pierwsze dni zimy, ostatnie dni roku
Legitymacje nauczycielskie
Landsort na wyspie Öja
Blisko…
Racza uczta – kräftskiva
Zmiana czasu
Puk, puk, to znowu ja!
Szwedzkie wychowanie dzieci
1 maja – Valborg
Tradycyjne szwedzkie przysmaki
Najmniejszy pomnik w Sztokholmie
Przedstawienie o Katarzynie Jagiellonce
Listopad zaklęty w broszce
Słodko gorzki zawód
Wakacje!
Kocia pociecha
Jesieni, to ty? Tak szybko?
Szafranowe bułeczki
Bezcenny wspólny czas
Różowe przebudzenie
6 czerwca – Narodowe Święto Szwecji
Wiosenne pozdrowienie
Retro Second Hand
Astrid Lindgren i pasja czytania
Święto Zmarłych
Adwent po szwedzku
Jesienny Ulriksdal
Teatr dla Polonii
Wakacje!
B jak brak
Jesienne refleksje
Tramwajem w poprzek
Bliskie spotkania
Eva Mattsson i jej pasja
Na końcu Europy – Nordkapp
Lato w Szwecji
Dalarna, serce Szwecji
Ogród Króla czyli Kungsträdgården
Obywatelka Szwecji
Wiśnie w śniegu
Mariefred
Archipelag sztokholmski – wyspa Utö
Tyle wiosny w całym mieście!
Terminarze, rzecz kobieca
Jul czyli święta w Szwecji
Gålö – oda do natury
Wieża Kaknästornet
Midsommar w Dalarna cz. 2 Leksand
Język szwedzki
Wielki dzień
Lato idealne
Park Narodowy – wyspa Ängsö
Na szwedzką mod(ł)ę
W biegu
Smaki jesieni
Sztokholmskie metro – najdłuższa galeria sztuki na świecie
Komplement
Moje Stare Miasto
Migawki z Polski
Göteborg w trzech odsłonach cz. 2
Zegary naprzód!
Wakacyjna retrospekcja
Paczka
Moja historia cz. 1
Nobel – nagrody i wielki bankiet
Festiwal Wikingów
Arholma
E jak Empatia (a raczej jej brak)
Aquaria Vattenmuseum
Ostatni dzień kwietnia
Życie z kotem
Dzień Wszystkich Świętych
Symptomy zeszwedzenia
Archipelag sztokholmski – Sandhamn
Junibacken
Piastowie
Eurowizja 2016
Podróż inlandsbanan – refleksje
Festyn jesienny w Ogrodzie Bergianska
Czas smutku
Kolej śródlądowa – Inlandsbanan
Pierwsze dni z kotem
Moje tęsknoty za polską kulturą
Arvidsjaur i Koło Podbiegunowe
Fredagsmys
Blog Off
Świąteczna wystawa
Bożonarodzeniowe jarmarki
Olandia, kraina wiatraków
W pogoni za łosiem
Wielkie głosowanie – Blog Roku 2014
D jak dom
Wywiad
Nagroda od czytelnika
Midsommar w Dalarna cz. 1 Sjurberg
Tradycje wielkanocne w Szwecji
Sztokholm jak z innej bajki
Kartka z życzeniami
Landsort
Kraj w sam raz
Samozbiory – självplock
Astrid Lindgren – Dalagatan 46
Kartka ze świątecznymi życzeniami
Muzeum Okrętu Waza – Vasamuseet
Migawki z Gotlandii
Drottningholm
Pożegnanie szkierowego sezonu na wyspie Rögrund
Moje szwedzko-polskie serce
Trasa Monteliusvägen
Glögg – grzaniec rozgrzewaniec
List do czytelników
Sztuka odpoczywania
Oda do jesieni
Kebnekaise
Skansen – miniatura dawnej Szwecji
Galeria Baginski
Ludzie listy piszą
Śladami Astrid Lindgren – Norröra
Zatrzymać lato
Świąteczny Sztokholm
Śladami Astrid Lindgren – Astrid Lindgrens Värld
Rowerem przez Möja
Dzień Świętej Łucji
Narodowe cechy Szwedów
Dragonek
Ciepło, gorąco, parzy!
Dzień gofry!
Time out
Karta SL – jak poruszać się po Sztokholmie
Przeprowadzka
Stockholm Card – jak zwiedzać i poruszać się po Sztokholmie
Korzenne ciasteczka – pepparkakor
Fika w ogrodzie Rosendal
Wesołych Świąt!
Göta Kanal – błękitna wstęga Szwecji
C jak cierpienie
A w duszy wiosna gra
Mall of Scandinavia
Idzie nowe / Nytt på gång
Ślub Madeleine
Gniazdowicie
Julbord
I już po wszystkim
Styl wiejski, sielski czyli lantlig
Surströmming
Jak otrzymać szwedzkie obywatelstwo?
Warszawskie reminiscencje
Niepokoję się…
Gdybym była Bogiem…
Dziesięć przykazań czyli Jantelagen
Fach dziennikarki
Wyspa Nåttarö
Weekend za miastem, klęska urodzaju i pochwała radości z rzeczy zwykłych
Lördagsmys i czas zimowy
Dziękujemy!
Pierwszy Dzień Wiosny
Od serca
Przepis na twarożek
Kwestia zaufania
Pożegnanie z choinką – Julgransplundring
Lussekatter z pieca Kasi
Långholmen i początek wakacji
Pierwsze zanurzenie
Szwedzi, miłość, flirt i Walentynki
Ciepłe oazy zimowego Sztokholmu
Moja historia cz. 4
Zamek Królewski – Kungliga Slottet
Problem żebractwa w Szwecji
Siła słów i moc zmieniania świata
Hejterki
Migawki z podróży na południe
Śladami Astrid Lindgren – Vimmerby
„Przekręt” turystyczny
Sen
Festiwal polskich filmów
Studencki karnawał – Quarnevalen
Rzeczy w Szwecji, do których się nigdy nie przyzwyczaję
Wielka budowa w Sztokholmie
Co to jest szczęście?
Julmarknad w Skansen
Drugie urodziny Polki
Lucia czyli święto światła
Piątek
Wielkanoc kolorowa
Do drogich czytelników
Tajemniczy przynosiciel
Granit – butik przyjazny środowisku
:-*
To już cztery lata…
Niespodzianki od życia
Grudniowe smaki i aromaty
Wspomnienie Nationaldagen
Artipelag
Szwedzki język migowy i świat głuchych
Moja cudowna grupa
Studentka w skowronkach
Pierwszy adwent – przygotowania do świąt, rozświetlanie ciemności i tresowanie kota
Mały łoś i szopka z Krakowa
Midsommar
Birka – pierwsze miasto w Szwecji
A jak asymilacja
Matka i jej pierś
Film Roku – Återträffen
Zabawa u Króla
Ratusz miejski – Stadshuset
Trzeci tydzień adwentu
Gotlandia
Magiczne białe noce
Oranżeria w Bergianska Trädgården
Smrodliwy smakołyk Szwecji
Między ziemią a niebem
Semla, Tłusty Wtorek i moc słońca
Midsommar w Dalarna cz. 3 Rättvik
Dni z nutą jazzu
Göteborg w trzech odsłonach cz. 3
Święto Wiśni i japońskie akcenty
Dzień polarny – midnattssol
Globen jako Wielka Dynia
ABBA The Museum
Eksperyment
Lucia w dźwiękach i obrazach
Haga Park
Chwile wytchnienia
Listopad optymistyczny
Tam, gdzie mieszkają motyle
Moja historia cz. 3
Pieskie życie
27 sierpnia
Koniki z Dalarna
Tradycja Julbord
Nie lubię Halloween!
Moja historia cz. 2
Nowy rok niesie zmiany
Życie w obrazkach
Jak na skrzydłach
Göteborg w trzech odsłonach cz. 1
Znajdź dziesięć różnic
Polka w Szwecji za kółkiem
Fjäderholmarna
Panduro Hobby
Wakacji czas
Hotel za kratami
Dzień o zapachu cynamonu
Sztokholmskie scenerie
Weganinem być
Just another Polish Day
Nietypowy znak drogowy
Nasza domowa nowomowa
Październik i różowa wstążeczka
Długo wyczekiwany poniedziałek
Jesień w Sztokholmie
Kopalnie w Gällivare
Dziesięć powodów, dla których warto odwiedzić Olandię
Dziś Szwecja jest słodka!
W jelenim gaju
Różowy koniec dnia
Zakątki Södermalm
Spacer nad kanałem
Najnowsze komentarze
- Daria - Znajdź dziesięć różnic
- Ycbo - Adwent po szwedzku
- Steven - Kopalnie w Gällivare
- Ania - Szwedzkie wychowanie dzieci
- Paweł - Znajdź dziesięć różnic
Archiwa
- wrzesień 2021
- marzec 2021
- grudzień 2020
- wrzesień 2020
- lipiec 2020
- maj 2020
- kwiecień 2020
- kwiecień 2017
- październik 2016
- wrzesień 2016
- sierpień 2016
- lipiec 2016
- maj 2016
- kwiecień 2016
- marzec 2016
- luty 2016
- styczeń 2016
- grudzień 2015
- listopad 2015
- październik 2015
- wrzesień 2015
- sierpień 2015
- lipiec 2015
- maj 2015
- kwiecień 2015
- marzec 2015
- luty 2015
- styczeń 2015
- grudzień 2014
- listopad 2014
- październik 2014
- wrzesień 2014
- sierpień 2014
- lipiec 2014
- czerwiec 2014
- maj 2014
- kwiecień 2014
- marzec 2014
- luty 2014
- styczeń 2014
- grudzień 2013
- listopad 2013
- październik 2013
- wrzesień 2013
- sierpień 2013
- lipiec 2013
- czerwiec 2013

Ciekawy zwyczaj 😉
Bardzo lubię podczytywać Pani bloga.
Wiem, że nie pisze Pani o prywatnych sprawach, jeśli można proszę opisać ogólnie: Mam małą prośbę – czy mogłabym prosić o notkę o szkole dla dzieci głuchych? Czy udało się Pani spełnić marzenie i nauczać i jak wygląda szwedzka szkoła zarówno zwykła jak i specjalna.
Jestem zaciekawiona tematem – sama mam wadę słuchu, ukończyłam szkołę masową, ale środowisko głuchych nie jest mi obce. Ciekawią mnie rozwiązania stosowane w innych krajach, jak dzieci są traktowane, czy państwo wspiera dzieci i dorosłych itp.
Ślicznie dziękuję 🙂
Szczególnie że Pani wciąż jest
Imienniczka 😉
Cześć Moniko, ja właściwie zaczęłam robić notatki o j. migowym i o szkole dla głuchych dzieci. Dziękuję za motywację i sugestie, myślę , że się zmobilizuję.
A na spełnienie marzenia o pracy w Manillaskolan jeszcze czekam 🙂
Swietny pomysl przypomniec o tym bo to rzeczywiscie bardzo wazne. Latwo o tym zapomniec jak sie tu nie jest urodzonym. To tak jakby nie zauwazyc, ze ktos zaprosil mnie do swojego zycia, czy do swojego domu, chociazby na tylko jedna chwilke ( w porownaniu z calym zyciem ) , dal mi jednak znac ze chcial te chwilke dzielic ze mna. ” Tack för senast !” 🙂
Nie podziekowac w takim przypadku moze byc przez niektorych a zwlaszcza starsze pokolenie odebrane jako objaw lenistwa, jest niegrzeczne i jest odejsciem od dobrych manier i stylu. Moze dosadnie to wyrazone , ale czy chce sie byc zaszufladkowanym w tej grupie ???
To mi się właśnie podoba,że dziekuje się nawet,kiedy ktoś dziekuje i wymienia się „tack”-ami 😉 ludzie są dla siebie mili i w ten sposób okazują sobie szacunek. Także Moniu,tack för senast och jag hoppas vi ses snart 🙂 Pozdrawiam Cię cieplutko!
A ja dziekuję, że piszesz bloga, a ja mogę go czytać i trochę dowiedzieć się o Szwecji.
Witaj Moniko
Odkryłem twojego bloga wczoraj.
Bardzo ciekawie opisujesz życie w Szwecji. Jednym zapartym tchem przeczytałem twoją historię życia. Bardzo ciekawa i pouczająca, dająca wiarę i siłę ludzkie możliwości oraz przyjaźń.
A co do dzisiejszego wpisu to mam parę pytań i sugestii:
1. Czy mogłabyś dopisać jak wypowiada się zwroty podziękowań i czy możesz konkretnie przetłumaczyć na język polski.
2. Czytajac komentarze miałem wrażenie, że opisujemy jakąś obcą nieznaną nam tradycję i savoir vivre. W Polsce przecież też jest zwyczaj podziękowania. Może nie tak oficjalny z kartkami, choć to zależy od rodzaju imprezy lub spotkania. Ale na codzień i na żywo, tak „na gorąco” chyba dziękujemy gospodarzom za zaproszenie. Czy to na obiad, na urodziny? Kiedy wychodzimy i ubieramy się w przedpokoju, często nawet wspominając o rewizycie. No chyba tak? Bo ja się z tym spotkałem. Jedynie co, to to że za kawę w kawiarni jednak chyba nie…
Pozdrawiam.
Oczywiście, że się dziękuje, ale zwykle, tak jak piszesz, na gorąco, przy pożegnaniu. Ja pisałam tu o podziękowaniach formalnych, w formie kartki czy listu, czynionych najczęściej następnego dnia.
Te formułki to:
1. Dziękujemy z gościnę u Was, cudownie pyszne jedzenie i ciepłe przyjęcie.
2. Tysiąckrotne dzięki za fantastyczny obiad, jaki wydaliście w Waszym ogrodzie.
3. Serdeczne dziękuję za ostatni, fantastyczny fest.
4. Dziękujemy za przyjemne świętowanie Nowego Roku w grupie przyjaciół, za niesamowicie dobre jedzenie, picie i dobre towarzystwo.
5. Tysiąckrotne dziękuję za przyjemną wycieczkę, z dobrym jedzeniem i za przyjemne towarzystwo.
Oczywiscie po polsku poprawnie bedzie brzmialo:” dziekuje za ostatnie spotkanie „lub „ostatni raz ” w potocznej mowie , inaczej wyglada na to , iz bylo to ostatni raz . Raczej forma „byle” lub „zeszle” spotkanie oddaje lepiej przekaz tego zdania .
A tak a propos to raczej Szwedzi w ceregiele sie nie bawia na codzien.
Slowa Dziekuje czy Prosze lub Przepraszam to raczej rzadkosc na ulicach i miasta. Predzej sie dostanie torba w bok niz ktos przeprosi.
Pieknie piszesz o Szwecji ale to raczej ksiazkowo.bajkowa Szwecja taka jaka jest opisana w turystycznej broszurze , ja tu zyje na codzien i mam odczucie ze zyjemy w dwoch innych krajach.
Mysle ze mieszkajac w slamasach z emigrantami byloby sympatyczniej niz na codzien z zamknietymi i uciekajacymi spojrzeniem tubylcow
Ciekawy zwyczaj takie formalne dziękowanie poprzez list czy kartkę 🙂 U nas, w Polsce, raczej dziękuje się zaraz po spotkaniu, na przykład przed wyjściem.
Pozdrawiam, Łukasz 🙂
Dziękuję Moniko z trud pisania bloga 🙂
Cała przyjemność po mojej stronie 🙂
Ja dziękuje za piękny blog ,dziękuje za opisy o Szwecji to mój ulubiony kraj
Droga Pani
Tak oficjalnie, dlatego że jestem może nie „starej daty”, jednak człek poważny.
Mnie mama uczył że jak się u kogoś było i nam się podobało( to wspaniale) lub nie podobało (to przykro), należy gospodarzowi podziękować za przyjecie.
Strasznie się dziwię że przejaw elementarnej grzeczności wywołuje takie fale ochów i achów.
Samo słownictwo to ciekawa rzecz jednak jak ktoś mieszka i bywa to juą miał okazję się z tymi formami otrzaskać.
Pozdrawiam
Jacek
Dziękuję za wpis i proszę o więcej. 🙂